نجوای غریب:

سه سال رفته و داغت نرفته از دل‌ها

پر است از تو و یادت همیشه محفل‌ها

هنوز چشم و دل دوستان تو خون است

“ببین که در طلبت حال مردمان چون است”

ببین چگونه به دیدارت آرزومندیم

ببین که از دل و جان با تو عهد می‌بندیم

از این مسیر ــ اگرچه لبالب از دردیم ــ

به خون پاک تو سوگند برنمی‌گردیم
قسم به خون تو، با انقلاب می‌مانیم

همیشه هم‌سفر آفتاب می‌مانیم
شدیم مثل تو ما مبتلای خامنه‌ای

شویم مثل تو هم جان‌فدای خامنه‌ای

✍️  ۱۴۰۱/۱۰/۱۳

#مرد_میدان

#سرباز_ولایت

#احیاگر_مقاومت

#دلاور_فاتح_و_باتدبیر

#انقلابی_ذوب_در_انقلاب

#چهرۀ_درخشان_امت_اسلامی

#شهید_سپهبد_حاج‌قاسم_سلیمانی

ساعت به وقت #حاج‌قاسم

  ۰۱:۲۰ 💔

هدیه به روح ملکوتی و بلندپرواز حاج‌قاسم سلیمانی صلوات

#ألّلهُمَّ‌صَلِّ‌عَلى‌مُحَمَّدٍوآلِ‌مُحَمَّدٍوَعَجِّلْ‌فَرَجَهُم‌

🌷

دل شود امشب شکوفا در زمین، می‌زند لبخند شادی بر زمین

آسمان دل تبسم می‌کند، روی ماهت را تجسم می‌کند

ماه شعبان تابلوی پر زینتی از مولودهایی است که هرکدام ستاره نایاب آفرینش‌اند اما نیمه شعبان حکایت دیگری دارد؛ حکایت تحویل و نوشدن تقویم دل عاشقان و منتظران است.

گویی تحویل سال و نوروز منتظران فرج، از نیمه شعبان رقم خورده و فصل بهارش، ولادت حضرت 

او که در زیبایی بی‌مانند است و گنجینه بی‌بدیل فضائل خاندانش؛ تعبیر حضورش از کلام جدش رسول‌الله(ص) شنیدنی است آن هنگام که فرمود:«مهدی(عج) طاووس اهل بهشت است»[1]

به تعبیری انگار تقویم دل عاشقان از ولادت حضرت مهدی(عج) هویت گرفته و تا روز ظهورش در تلاطم است چرا که میلادش بهار شکوفایی عدالت است و ظهورش فصل اعتلای آن.

مولود امشب، قنداق پیچ واژه «انتظار» می‌شود و در گهواره «موعود» تاب میخورد تا 313 دانه عقیق در تسبیح انتظارش گرد هم آیند و «عدل» وامدار گوشه چشمش باشد.

لحظه‌های ناب میلاد توست یا مهدی(عج)، تویی که غزل بی‌انتهای انتظاری و حضورت شاه بیت این غزل؛ شعری به بلندای شب‌های بی تو که بیت آخرش را تنها خدا می‌داند و بس.

از همین روست که جدت امام صادق(ع) فرمود: «تنها او(مهدی) است که پس از دوران‌های طولانی بلاخیز و تنگناهای طاقت‌فرسا، غم‌ها و گرفتاری‌ها را از دل شیعیان برطرف می‌نماید»[2]

پس بیا و در شب میلادت بر قلب‌های غبار گرفته ما، رنگ امید و عشق بپاش و بر نگاه پر تردیدمان، صلابت نور عطا کن که به گوشه چشمی به تن خسته ما عیار زندگانی می‌بخشی.

میلاد عطراگین یگانه منجی عالم امکان، حضرت مهدی صاحب‌الزمان(عج) بر عموم مسلمین مبارک باد.

ثانیه‌ها تب‌دار شور امام حسین(ع) است، برای تاج

 پدری مولودی که هر آینه پیامبر(ص) را در سیما و سیرتش تصویر می‌کند.

می‌آید تا «علی» دیگری برای ثارالله(ع) و اولین شهید بنی‌هاشم در راه سرخ عاشقی نینوایش باشد؛ علی‌اکبر است و نام آور نام امام حسین(ع).

از همین روست که سالار شهیدان حسین‌ بن علی(ع) در روز عاشورا زمانی که علی‌اکبر راهی میدان نبرد شد، درباره‌اش فرمود: «خدایا گواه باش بر این قوم، جوانی را که در خلقت و سیرت و گفتار شبیه‌ترین مردم به پیامبرت بود، به جنگ این مردم رفت و ما هرگاه به دیدن پیامبرت مشتاق می‌شدیم به او نگاه می‌کردیم»[1]

حُب امام علی(ع) برای سید الشهدا علیه‌ السلام تا آنجا بود که نام هر سه پسرش را «علی» نهاد که «علی اکبر» در بین ایشان نمادی از اخلاق محمدی و صلابت حیدری است.

و چه زیباست مزین شدن این ولادت به عنوان «روز جوان»؛ وقتی اسوه جوانان بنی‌هاشم تندیس جوانی و غیرت بر عالم شد و چون چشمه‌ای جاری بر روح جوانی، عشق پاشید.

امام باقر علیه‌ اسلام فرمود: «اگر جوان شیعه‌ای را نزد من بیاورند که علم(دین) نمی‌آموزد او را تأدیب کنم»[2]

از همین روست که ارزش عبادت و علم و دانش در جوانی با هیچ دوره‌ای قابل قیاس نیست، چرا که زمین جوانی مساعدترین شرایط را برای رشد نهال فکر و اندیشه و نهادینه شدن باور ایمان، دارا است.

موید این گفتار سخن پیامبر مهر و مهربانی حضرت محمد مصطفی(ص) است که فرمود: «خداوند دوستدار جوانی است که جوانی‌اش را به اطاعت خداوند می‌گذراند»[3]

و اینک به برکت شکوفه زیبا و میوه دل امام حسین(ع) روز جوان در تقویم ایران زمین اعتبار گرفت و شور جوانی از شعور او بارور شده است.

میلاد میوه دل امام حسین(ع)، حضرت علی اکبر(ع) و «روز جوان» بر وجود همگان فرخنده باد.

در اسلام آيا رنگ خاصي از لباس مکروه يا حرام است؟ بين زن و مرد تفاوتي وجود دارد؟
پاسخ:

در روايات ما هيچ رنگي حرام نشده است ولي امکان دارد بعضي رنگ ها از جنبه هاي ديگه مثل جلب توجه کردن حرام باشد. روايتي از رسول خدا ـ صلي الله عليه و آله و سلم ـ نقل شده كه: «كسي كه لباس شهرت بپوشد (يعني لباسي كه باعث شود انگشت نما شود و بخاطر پوشيدن آن لباس مشهور شود) در قيامت خداوند متعال از او روي گردان مي شود.»(1)

داشتن کراهت براي رنگ مشکي در روايات اشاره شده است.(2) اما در همين مورد استثناهايي است:

عدة من اصحابنا عن احمد بن ابي عبدالله عن بعض اصحابه رفعه قال: کان رسول الله يکره السواد الا في ثلاث الخف و العمامة و الکساء …

پيامبر اکرم(ص) از پوشش سياه کراهت داشت مگر در سه مورد: خفّ (نوعي کفش چرمي نازک) عمامه و کساء.(3)

لباس مشکي براي بانوان کراهتي ندارد. همچنين در مراسم عزاداري استثنا شده است:

حسن بن ظريف بن ناصح از پدرش از حسين بن يزيد از عمر بن علي بن الحسين نقل مي کند: « وقتي حسين بن علي(ع) کشته شد ، زنان بني هاشم جامه ها وعباهاي سياه به تن کردند وازسرما وگرما شکايتي ننمودند ودراين حال علي بن حسين (ع) براي مراسم عزاداري آنان غذا آماده مي کرد.»(6)

مرحوم کلينى نقل مى‏کند که سليمان بن راشد از پدرش نقل کرد: امام سجاد(ع) را ديدم که جبّه‏ اى جلو باز و سياه رنگ و طيلسانى کبود رنگ پوشيده بود.(7)

پس از شهادت امام حسين(ع) و ياران او، زنان بني هاشم و طايفة قريش براي امام حسين(ع) لباس سياه پوشيدند.(8)

 مسعودى در اثبات الوصيه چنين روايت کرده که امام مجتبى (ع) پس از دفن پدر، در مسجد کوفه خطبه خواند در حالى که عمامه ‏اى سياه بر سر و طيلسانى(9) مشکى در بر داشت. (10)

داوود رقى مى‏گويد: «شيعيان از امام صادق (ع) درباره پوشيدن لباس مشکى سؤال کردند، در حالى که ديدم آن حضرت نشسته است و جبه‏ اى سياه بر تن و قلنسوه‏ (11) مشکين بر سر و چکمه ‏اى سياه با آستر مشکى در پاى دارد. ايشان قسمتى از آن را پاره ساخت و فرمود. اما ان قطنه أسود. و أخرج منه قطناً أسود ثم قال: بيض قلبک و ألبس ما شئتک؛ (12) آگاه باش که پنبه آن سياه است. مقدارى از پنبه را بيرون کشيد و فرمود دل را سفيد کن، آنگاه هر چه خواستى بپوش».

و صاحب جواهر روايات مربوط به کراهت سياه پوشي را شامل زنان ندانسته و مي فرمايد: «طبق تصريح کتاب هاي متعددي از علماي اماميه، کراهت پوشش سياه مختص مردان است، زيرا شارع مقدس پوشش غليظ تر و بيشتري براي زنان هنگام مواجهه با نامحرم قرار داده است،‌ و رنگ مشکي در مقايسه با رنگ هاي ديگر به نحو بهتري پوشش غليظ تر و بيشتر را تأمين مي کند.»(13)

در حلية المتقين مرحوم مجلسي آمده: «بهترين رنگ ها در لباس سفيد است و بعد از آن زرد و بعد از آن سبز و بعد از آن «سرخ نيمرنگ» و كبودي و عدسي. اما لباس هايي كه مكروهند عبارتند از «سرخ تيره» خصوصاً در نماز و پوشيدن جامه سياه الا در مواردي که بالا عرض شد.

در حديثي از امام صادق ـ عليه السلام ـ مي‌خوانيم كه «جامه سرخ تيره پوشيدن، مگر براي نو داماد كراهت دارد.»(4)

امام باقر ـ عليه السلام ـ از پيامبر اسلام ـ صلي الله عليه و آله و سلم ـ روايت مي‌كند كه خطاب به علي(ع) مي‌فرمايد: «لباس قرمز نپوش. چرا كه آن از لباس هاي شيطان و ابليس است.»(5)

پي نوشت ها:

1. محمدي ري شهري، ميزان الحکمه،چاپ سوّم، قم، دارالحديث، 1381 هـ .ش، ج8، ص 418.

2. فروع کافي،دار الکتب الإسلامية، تهران - ايران، 1407 ق، ج 2، کتاب الصلاة باب اللباس الذي تکره الصلاة فيه و ما لا تکره، ص 397، فروع کافي ج 6 کتاب الزي والتجمل باب لبس السواد، ص 449، وسائل الشيعه، ج 3، کتاب الصلاه ابواب لباس المصلي، باب 19، باب کراهة لبس السواد الاّ …

3. کليني، فروع کافي،دار الکتب الإسلامية، تهران - ايران، 1407 ق، ج 6، کتاب الزيّ والتجمل باب لبس السواد، روايت يک، ص 449..

4. مجلسي، محمدباقر، حلية المتقين، ص 15ـ14.

5. حر عاملي، محمد بن حسن - محقق:حسيني جلالي، محمدرضا - محقق:مؤسسة آل البيت عليهم السلام لاحياء التراث،قم،1414 ق، ج2، ص 317 باب 44 از ابواب لباس المصلي.

6. وسائل الشيعه، همان، ج2 ،ص357.

7. همان، ص 361.

8. حسين رجبي، پاسخ به شبهات عزاداري، ص 105.

9. جامه‏اى بلند و گشاد که بر دوش مى‏اندازند.

10. اثبات الوصية للامام على بن ابيطالب، ص 133، باب فى امامة الحسن (ع).

11. نوعى کلاه دراز.

12. علل الشرايع، شيخ صدوق، ج 2، ص 347، باب 56، العلة التى من أجلها لا تجوز الصلاة فى سواد.

13. جواهر، ج? ص???.

پاسخ اجمالی:

استفاده کردن از قرآن کریم برای درمان بیماری‌ها، هرچند توهین به قرآن نیست؛ ولی نباید فراموش کرد هدف اصلی قرآن کریم، هدایت انسان به‌سوی رشد و کمال است و نباید قرآن را در حد شربت مُسَکّن و قرص سرماخوردگی دانست؛ البته در مواردی که روایات معتبری باشد می‌توان از قرآن کریم برای درمان دردهای جسمی نیز بهره برد. آنچه در درمانگری قرآن اهمیت دارد این است که اولاً: باید این نوع درمان را در کنار درمان‌های مادّی انجام داد و نه مستقل. ثانیاً: برای کشف خواص و آثار آیات و سوره‌های قرآن در درمان بیماری‌های جسمانی، باید به منابع و روایات معتبر اعتماد کرد و از توصیه‌های حتمی به روایات ضعیف پرهیز نمود.

پاسخ تفصیلی:

اختلاف‌نظرهای جدی در مورد درمانگری با قرآن کریم، بین اندیشمندان اسلامی وجود دارد. اکثر این اختلاف‌ها بازگشت به قبول یا عدم قبول روایت‌هایی است که فضایل سور را نقل می‌کند؛ فضائل سُوَر مجموعه روایاتی است که جایگاه و‌شان و منزلت یک سوره و یا یک آیه و آثار دنیوی و اخروی تلاوت آن‌ها را بیان می‌کند. طبق آموزه‌های قرآن و نیز استدلال‌های عقلی، اعمال و رفتار انسانی دارای آثار و نتایج مادی و معنوی می‌باشند؛ همان‌گونه که ورزش باعث سلامت جسمی و نشاط روحی می‌شود، آثار افعالی مانند نماز و روزه نیز بر جسم و روح غیرقابل‌انکار است. خداوند در قرآن فرموده است: نماز باعث اجتناب و دوری از فحشا و منکر است.(۱) قرائت قرآن نیز دارای خواص و آثار مادی و معنوی فراوانی است، برخی از این آثار به‌صراحت و بعضی با اشاره و کنایه در قرآن مجید بیان شده است.

در کتاب‌های حدیثی شیعه نیز احادیث پرشماری درباره فضایل سور نقل‌شده و ابوابی باهمین عنوان در کتب حدیثی شیعه همچون کتاب «الکافی»(۲) و «ثواب الاعمال»(۳) به این موضوع اختصاص‌یافته است. همچنین در کتاب‌های اهل سنت احادیث زیادی در باب فضایل برخی سور و آیات قرآن نقل‌شده است.(۴)

مفسران شیعه(۵) و اهل سنت(۶) نیز به‌تناسب تفسیر هر سوره، در آغاز سوره به تبیین فضایل قرائت آن اشاره‌کرده‌اند.

یکی از آسیب‌های جدی، در زمینه روایت‌های فضائل سور، وجود حدیث‌های جعلی و ضعیف است. در ارتباط با بهره‌گیری از روایات ضعیف در فضائل سور، اختلافاتی بین عالمان وجود دارد. برخی به دلیل ضعیف و مجعول [ساختگی] بودن روایات فضایل سور، آن را رد کرده‌اند. در مقابل عده‌ای بر این باورند که نسبت به مستندات احکام مستحب، نباید سخت‌گیری کرد.

اما نکته مهم این است که صرف‌نظر از روایت‌های ضعیفی که مخالف و موافق داشت، روایت‌های صحیحی هم وجود دارد که از جهت سندی هیچ خدشه‌ای به آن‌ها وارد نیست و در آن روایات، خواصی را برای بعضی از آیات و سور بیان کرده‌اند که به‌عنوان داروی معنوی در کنار داروهای مادّی می‌تواند مورداستفاده مؤمنین قرار گیرد و این احادیث صحیح را به بهانه اختلاف موجود در روایت‌های ضعیف نمیتوان کنار گذاشت. در اینجا به دو مورد از این روایات اشاره می‌کنیم:

۱. امام صادق (علیه‌السلام) فرمودند: «اگر سوره حمد بر مرده‌ای ۷۰ بار خوانده شد و روح به او برگشت جای تعجب نیست.»(۷)

۲. سلیمان جعفری گوید: از حضرت ابی الحسن (علیه‌السلام) شنیدم که می‌فرمود: «هیچ‌کس نیست که از دوران کودکی به عهده بگیرد که هر شب سوره فلق و ناس را هرکدام ۳ بار بخواند و سوره توحید را ۱۰۰ بار و اگر نتواند ۵۰ بار بخواند، جز اینکه خدای عزوجل از او بگرداند هر نوع دیوانگی و جن‌زدگی و پیشامدهایی که کودکان دچار شوند و نیز مرض تشنگی و فاسدشدن معده و جوشش خون را تا زمانی که بدان مداومت کند تا به پیری رسد و اگر خود را به خواندن آن پایبند کند یا دیگری بر آن وادارش کند (اگر خودش سواد ندارد یا خواندن بلد نیست بر او بخوانند) تا روزی که خدای عزوجل جانش را بگیرد، محفوظ ماند».(۸)

نتیجه:

۱. در برخورد با روایات فضائل و خواص سوره‌ها، باید احتیاط کرد؛ نه فوراً آن‌ها را دور ریخت و به ساختگی بودن متهم کرد و نه بدون قید و شرط پذیرفت. برای استفاده از خواص آیات و سوره‌ها در درجه اول باید به روایت‌های صحیح و معتبر استناد کرد و در درجه دوم اگر از روایات ضعیف استفاده می‌شود باید تأثیر آن‌ها را در حد احتمال ذکر کرد، نه بیشتر.

۲. استفاده از آیات و سوره‌ها به‌عنوان داروی معنوی به‌منزله کنار گذاشتن داروهای مادّی نیست بلکه این دو باید همراه هم استفاده شوند، البته گاهی بیماری به حدّی می‌رسد که داروهای مادّی دیگر کارساز نیست، اینجاست که تنها راه پیش روی انسان استفاده از راهکارهای معنوی و درخواست از خداوند متعال است.

۳. تأثیر این امور، مطلق و بی‌قیدوشرط نیست. در مواردی که حتی روایت صحیح داریم، این‌گونه نیست که صرف خواندن این سوره به‌تنهایی چنین اثری داشته باشد. بلکه باید سایر عوامل و اسباب نیز فراهم باشد، مانند آتش که چوب را می‌سوزاند، به شرطی که این چوب خشک باشد. تأثیر عوامل معنوی نیز نیازمند شرایط و زمینه‌های لازم است؛ بنابراین با امید به رحمت خداوند و توکل بر او این اعمال را انجام دهید و نتیجه را به خداوند واگذار کنید.(۹)

۴. گاهی اثر این آیات و سوره‌ها را با کار دیگری مانند گناهان از بین می‌بریم، همانگونه که امکان دارد اثر داروهای تجویز شده توسط پزشک با ناپرهیزی بیمار خنثی شده یا حتی بیماری وی تشدید گردد.

پی‌نوشت‌ها:

1.سوره عنکبوت، آیه ۴۵.

2.کلینی، محمد بن یعقوب، الکافی، تهران، انتشارات اسلامیه، چاپ دوم، ۱۳۶۲ ش، ج ۲،(ص) ۵۹۶.

3.صدوق، ثواب الاعمال، قم، ناشر:‌دار الشریف الرضی للنشر، چاپ دوم، ۱۴۰۶ ق،(ص) ۱۰۳.

4.در کتب اهل سنت در بابی به نام «فضائل القرآن»، این آثار ذکرشده است.

5.سید ابوالقاسم خویی، هاشم زاده هریسی؛ نجمی، بیان در علوم و مسائل کلی قرآن، تهران، ناشر: وزارت ارشاد، چاپ: اوّل، ۱۳۸۲،(ص) ۴۲۱.

6.قرطبی، الجامع لاحکام القرآن، تهران، ناشر: ناصرخسرو، ۱۳۶۴ ه. ش، چاپ ۱، ج ۱،(ص) ۱۰۸؛ میبدی، کشف‌الاسرار، تهران، ناشر: امیرکبیر، چاپ ۵، ۱۳۷۱ ه. ش، ج ۱،(ص) ۲.

7.الکافی، ج ۲،(ص) ۶۲۳.

8.همان.

9.مقاله «چگونگی تعامل با روایات فضایل و خواص آیات و سور»، علی نصیری، مجله علوم حدیث، شماره ۷۹، بهار ۱۳۹۵،(ص) ۷۰-۵۹.

عامل اصلی بدبختی آدمی گناه است و اگر انسان بخواهد از گناه دوری كند و از این سمّ مهلك نجات یابد، رعایت نكات زیر ضروری است:

۱- تصمیم جدی و قاطع بر گناه نكردن؛ تا انسان عزم راسخ بر ترك گناه نداشته باشد، چندان توفیقی در عدم ارتكاب گناه به دست نمی‌آورد.

۲- توجه كامل به این كه خداوند در همه حالات آگاه و ناظر بر اعمال ما است و حتی بر خطورات قلبی ما (آنچه در دل می‌گذرد) احاطه دارد و از آن‌ها هم با خبر است. اگر انسان چنین یقینی داشته باشد، خجالت می‌كشد گناه كند و از دستورهای آفریدگار مهربانش سرپیچی نماید. برای این كه انسان به چنین توجهی موفق شود، همیشه به یاد خدا بودن بسیار سودمند است. این كه گفته می‌شود انسان باید همیشه به یاد خدا باشد، بدین خاطر است كه با یاد خدا انسان از خطرات دور می‌شود و به عوامل سعادت نزدیك می‌گردد. علی علیه‌السلام فرمود: «خدا را در همه جا یاد كنید، زیرا در همه جا با شما است».(۱) حضرت در حدیث دیگر فرمود: «ذكر دو گونه است: یاد خدا به هنگام مصیبت و بهتر از آن یاد خدا در رویارویی با حرام است كه این یاد خدا مانع از ارتكاب گناه می‌شود».(۲) قرآن فرمود: «آیا (او كه اهل گناه و شرك است) نمی‌داند كه خدا می‌بیند».(۳)

۳- تفكر در عواقب زیان بار گناه: اگر انسان توجه كامل داشته باشد كه معصیت، افزون بر آثار بد دنیوی، چه عذاب‌های غیر قابل تحمل اُخروی به دنبال دارد، مطمئناً از گناه دوری می‌جوید.

قرآن می‌فرماید: « هر كس به خدای خود با حالت گناه وارد شود، جزای او جهنمی است كه در آن جا نه می‌میرد و نه زنده می‌ماند».(۴) در آیۀ دیگر فرمود: «(در روز قیامت) گناهكار دوست دارد كه فرزندان، زن، برادر، همۀ خویشان و همۀ اهل زمین را فدا می‌كرد تا از عذاب نجات می‌یافت، (ولی) چنین نیست، (بلكه) آن آتش شعله كش است».(۵) در جای دیگر فرمود: «در روز قیامت كافر گوید: ای كاش خاك بودم».(۶)

۴- مقایسه بین بهشت و جهنم. اگر انسان یك مطالعه اجمالی در آیات و روایات اهل بیت(ع) در مورد نعمت‌های بهشتی و عذاب‌های جهنمی داشته باشد، مطمئناً به بهشت شوق پیدا می‌كند و از جهنم می‌ترسد و در نتیجه مرتكب گناه نمی‌شود.(۷) امیرمؤمنان(ع) فرمود: «مغبون كسی است كه بهشت عالی را به گناه پست بفروشد».(۸)

در این زمینه مطالعه جلد شش كتاب پیام قرآن اثر آیت الله مكارم شیرازی بسیار مفید است.

۵- باور كردن این كه شیطان و نفس امّاره، دشمن انسانند؛ وقتی انسان یقین پیدا كرد كه اینان دشمن اویند، به حرف آنان گوش نداده و گناه نمی‌كند. قرآن می‌فرماید: «ای بنی آدم، آیا با شما پیمان نبستم كه شیطان را نپرستید كه او دشمن آشكار شما است؟!».(۹)

۶- عمر انسان زودگذر است و در آینده بسیار نزدیك به نتایج اعمالش خواهد رسید؛ اگر انسان به این مسئله عنایت داشته باشد و فكر نكند كه فعلاً خبری از سرای آخرت نیست، در عدم ارتكاب گناه مؤثر است، چرا كه خیلی از افراد به خیال این كه عواقب وخیم معصیت دیر به سراغ انسان می‌آید، مرتكب معصیت می‌گردند. قرآن فرموده: «آن‌ها روز عذاب را دور می‌بینند، و ما آن را نزدیك می‌بینیم».(۱۱)

۷- زیاد سبحان الله گفتن، كه باعث می‌شود شیطان از انسان دور شود.

وقتی شیطان از انسان دور شود، دیگر گناه نمی‌كند. امام صادق(ع) فرمود: «شیطان گفته است: پنج كس مرا بیچاره ساخته و راه به آن‌ها ندارم و بقیه مردم در اختیار منند:

۱ كسی كه با نیت صادق به خدا چنگ بزند و در تمام كارها به او توكّل كند.

۲ كسی كه در شبانه روز زیاد تسبیح گوید.

۳ كسی كه هر چه برای خود می‌پسندد، برای برادر مؤمن خود نیز بپسندد.

۴ كسی در وقت رویارویی با مصیبت ناله و فریاد نزند.

۵ كسی كه به آن چه خدا قسمتش كرده است راضی باشد».(۱۲)

۸- توجه به توصیه‌های عقل؛ حضرت علی علیه‌السلام می‌فرماید: افكار عاقلانه‌ات تو را به راه صواب و هدایت واقعی راهنمایی می‌كند.(۱۳)

۹- شناخت زیان‌ها و مفاسد گناه؛ جهل منشأ بسیاری از لغزش‌ها است. علم به آثار و تبعات گناه انسان را ازارتكاب به آن باز می‌دارد.

۱۰- تربیت صحیح؛ تربیت صحیح در محیط خانواده و نیز ادامه آن تحت نظر مربیان اخلاق در جامعه انسان را با عفت و حیا درست می‌كند، چنین فردی به راحتی بر غریزه‌های خودش مسلط می‌شود. امام علی(ع) می‌فرماید: كسی كه به ادب آموزی وادار شود كار خلاف از او كم‌تر دیده می‌شود.(۱۴)

۱۱- نماز؛ نماز آدمی را از كارهای زشت و گناه باز می‌دارد.(۱۵)

۱۲- محاسبه و مراقبه؛ كسی كه خواهان رشد و تكامل معنوی است، باید مراقب اعمال خود باشد و هر روز خودش را محاسبه كند تا نقایص و كاستی‌های خود را جبران و نقاط قوتش را تقویت كند.

۱۳- دوری گزیدن از صحنه گناه؛ پیشگیری از گناه آسان‌ترین راه مبارزه با گناه است. جوانی كه می‌خواهد گناه نكند باید خود را از صحنه‌های گناه دور نگه دارد. مثلاً از دیدن عكس و فیلم مبتذل و اختلاط با نامحرم و شركت درمجلس گناه بپرهیزد.

در پایان حدیثی را كه امام حسین(ع) دربارۀ رهایی از معصیت فرموده می‌آوریم:

مردی به خدمت حضرت حسین(ع) رسیده و عرض كرد: من مردی گناهكارم و صبر بر معصیت (استقامت در برابر آن) ندارم، مرا موعظه فرما. حضرت فرمود: «پنج عمل انجام ده، آن گاه هر گونه كه خواستی گناه كن:

۱ روزی خدا را نخور و هر چه می‌خواهی گناه كن.

۲ از ولایت خدا بیرون رو و هر چه خواستی گناه كن.

۳ در جایی گناه كن كه خدا تو را نبیند.

۴ به هنگام مرگ نگذار حضرت عزرائیل جانت را بگیرد و هر چه خواستی گناه كن.

۵ وقتی مالك دوزخ تو را به آتش می‌اندازد، داخل آتش نرو، آن وقت هر گناهی خواستی انجام ده».(۱۶)

در این حدیث حضرت می‌خواهد بگوید: تو كه بر هیچ یك از این پنج چیز قادر نیستی، پس چگونه گناه انجام می‌دهی و خود را بدبخت می‌كنی؟!

پی نوشت‌ها:

۱. صادق احسان بخش، آثار الصادقین، روابط عمومی ستاد برگزاری نماز جمعه گیلان،(چاپخانه دفتر تبلیغات اسلامی، قم، ۱۳۶۸ش، ج ۶،(ص) ۲۹۵، شمارۀ ۸۵۶۷.

۲. همان،(ص) ۲۹۴، شمارۀ ۸۵۶۲.

۳. علق (۹۵) آیۀ ۱۴.

۴. طه (۲۰) آیۀ ۷۴.

۵. معارج (۷۰) آیۀ ۱۱ ۱۵.

۶. نبأ (۷۸) آیۀ ۴۰.

۷. محمد (۴۷) آیۀ ۱۵.

۸. عبد الواحد تمیمی آمدی، تصنیف غرر الحكم و درر الكلم، دفتر تبلیغات، قم، ۱۳۶۶ ش،(ص) ۱۸۵.

۹. یس (۳۶) آیۀ ۶۰.

۱۰. یوسف (۱۲) آیۀ ۱۴.

۱۱. معارج (۷۰) آیۀ ۶.

۱۲. آثار الصادقین، ج ۶،(ص) ۲۹۰، شمارۀ ۸۵۴۳.

۱۳. تصنیف غرر الحكم و درر الكلم،(ص) ۶۳.

۱۴. همان، ج ۵،(ص) ۲۶۳.

۱۵. عنكبوت (۲۹) آیه ۴۵.

۱۶. آثار الصادقین، ج۶،(ص) ۳۴۹، شمارۀ ۸۷۸۹.

امشب ماه آسمان، تنها به گوشه چشم مولود خانه مولا است که دلش قرص می‌شود و بدر را در آیینه چشمان این نوزاد به تماشا می‌نشیند.

ای عباس(ع) تو همان باب‌الحوائجی که بیعت با دستانت، بیعت با دستان مولا علی(ع) است؛ از همین روست که گهواره امروز تو، فقط به سمت نینوا تکان می‌خورد تا آشوب دلت را در یاری برادر، به آرامش دعوت کند.

از تو سخن گفتن یارای هیچ قلم و مرکبی نیست، همان بس که سجاد آل طه(ع) فرمود: «عباس را نزد خداوند منزلتی است که در روز قیامت همه شهیدان بر آن رشک می‌برند.»[1]

همین دستان کوچک گهواره امشب، تندیس کربلای امام حسین (ع) خواهد شد و سرخی خون رگ‌هایش تمام تاریخ را رنگین خواهد کرد و روزی درهای بهشت را بروی اهلش خواهد گشود.

عظمت حضور تو در قلب تاریخ، حقیقتی است که حتی دشمنان خاندان آل محمد(ص) نیز به آن معترفند چرا که ولایتمداری، ادب و ایمانت زبانزد خاص و عام بود؛ چنانچه امام صادق(ع) فرموده است: «عموی ما، عباس، دارای بینشی ژرف و ایمانی راسخ بود؛ همراه با امام حسین (ع) جهاد کرد و نیک آزمایش داد و به شهادت رسید»[2]

تو آمدی که «جانبازی» اعتبار گیرد و حرمت یابد تا همگان بدانند برای بلندای نام امام و پیشوایت تن و جان، کمترین چیزی است که در طبق اخلاص قرار خواهی داد.

و چه زیبا گفت امام سجاد (ع) که: «رحمت خدا بر عباس! ایثار کرد و کوشید و جان فدای برادرش کرد»[3]

ولادت ماه بنی هاشم و اسوه ایثار و «روز جانباز» بر حریر قلب دوستداران عباس آل محمد (ع) فرخنده باد.

امروز عطری به عالم پیچیده که کسی ندیده و نشنیده است.

از بهشت دامان بتول، بهاری سر زده و منزل امام علی(ع) و حضرت زهرا(س)، خانه تمام شادی‌ها و دست افشانی‌هاست.

شهر مدینه را، هلهله‌ی ملائک فرا گرفته‌است و زمین و آسمان آن، نور باران و سرور در کوچه‌های شهر جاریست.

عالم خلقت در پوست خود نمی‌گنجد و شادی‌اش را با چراغانی آسمان شهر نشان می‌دهد.

برای امام حسین(ع)، لباسی بهشتی آوردند و پیامبر به ایشان پوشاند و فرمود:

«این حله، لباسی است که پر جبرئیل و فرشتگان تار و پود آن را تشکیل می‌دهد. به حسینم می‌پوشانم و او را زینت می‌دهم که امروز روز زینت اوست و او را بسیار دوست می‌دارم.» [1]

همه ذرات عالم به شوق و شور آمده‌اند، خورشید شفاعت از افق می‌تابد و همه دل‌ها صفا می‌گیرد.

امروز فطرس ملک با ذکر یا حسین و با امام حسین(ع) می‌آید؛ تمام عرشیان برای زیارت صف بسته‌اند و هر کدام بر دیگری سبقت می‌جویند.

یا امام حسین(ع)!

 امروز اولین بار نیست که عشق شما بر ما عرضه می‌شود. آتش عشق شما از ازل در دل‌مان روشن بوده‌است.

میلاد شما، آغاز صبحی است که در آن آفتاب، به اشتیاق تماشایتان پلک می‌گشاید تا اولین زائر هر روز شما باشد.

سلام بر شما

ای سلاله پاکان، ای عصاره قرآن…

ای پناه مستمندان و دوای دردمندان…

ای ریحانه باغ رسالت و ای سرور آزادگان جهان…

ولادت امام حسین(ع) را جهت بزرگداشت  اسوه های ایثار و خدمت، روز پاسدار نیز نام نهاده‌اند.

ولادت سرور جوانان اهل بهشت و روز پاسدار مبارک‌باد.